( 17 ) سوره اسرى مكى است و 111 آيه دارد بِسْمِ اللَّه الرَّحْمنِ الرَّحِيمِ سُبْحانَ الَّذِي أَسْرى بِعَبْدِه لَيْلًا مِنَ الْمَسْجِدِ الْحَرامِ إِلَى الْمَسْجِدِ الأَقْصَى الَّذِي بارَكْنا حَوْلَه لِنُرِيَه مِنْ آياتِنا إِنَّه هُوَ السَّمِيعُ الْبَصِيرُ ( 1 ) ترجمه آيه به نام خداوند بخشاينده مهربان - پاك و منزه است خدايى كه در مبارك شبى بنده خود ( محمد ) ( ص ) را از مسجد حرام ( مكه معظمه ) به مسجد اقصايى كه پيرامونش را ( به قدوم خاصان خود ) مبارك ساخت ، سير داد تا آيات خود را به او بنماياند كه همانا خداوند شنوا و بيناست ( 1 ) . بيان آيه اين سوره پيرامون مساله توحيد و تنزيه خداى تعالى از هر شريكى كه تصور شود مىباشد ، و با اينكه در اين مورد بحث مىكند ، اما مساله تسبيح خدا را بر مساله حمد و ثناى او غلبه داده ، و بيشتر به قسم دوم پرداخته است ، هم چنان كه ابتداى آن را با جمله * ( « سُبْحانَ الَّذِي أَسْرى بِعَبْدِه . . . » ) * شروع كرده و در خلال سوره هم پى در پى تسبيح او را تكرار نموده ، يك جا فرموده : « سُبْحانَه وَتَعالى عَمَّا يَقُولُونَ » « 1 » ، و جايى ديگر فرموده : « قُلْ سُبْحانَ رَبِّي » « 2 » و يا

--> ( 1 و 2 ) سوره ، اسرى ، آيات 43 ، 93 ، 108 ، 111 .